Hondsroos

Klik hieronder om te zoeken in onze website

Hondsroos

Een van de meest algemene struiken in Europa is nu de de houdsroos, ook wel egelantier genoemd. Maar deze algemene term houdt heel wat soorten in, wat niet erg verwonderlijk is voor de zo gevarieerde grop. Het gaat erom te weten wat een botanicus verstaat onder soort. De uitvinder van de tweeledige nomenclatuur en de hedendaagse systematiek, Linnaeus, onderscheidde slechts tien soorten, terwijl meer dan een eeuw later de Franse botanicus Gandoger vaststelde, dat er in Europa bijna 5000 soor ten rozenstruiken bestonden. De botanici ondervonden de meeste moeite vooral met de Eurazische rozenstruiken, nauw verwant aan de houdsroos. Men probeerde ze te differentieren naar bladerdek (glas, behaard), naar de aanwezigheid van klieren in het loof en in de bladschijf. Soms, maar minder vaak hecht men waarde aan de stam van de stijlen of de kleur van de bloemen of de vorm van de doorns. De meeste mensen denken dat rozestruiken vanaf hun oorsprong echte, goed vertakte struiken zijn. Maar in werkelijkheid zijn ze maar op secundaire manier struiken geworden, overhet algemeen na de ontbossing van terreinen door de mens. oorspronkelijk waren de rozenstruiken bosbewoners en daar ze zonminnende gewassen waren waren, klommen ze heel hoog in de boomkruinrn. De houdsroos was dus een klimmende liaan. Om zich vast te houden gebruikten ze niet alleen hun Korte takken, Maar vooral hun gehaakte doorns. De rozebottels zijn een goedkope vitamine C bron, die makkelijk te verkrijgen is. Al heel lang wordt de hondsroos als bijna enige steun gebruikt voor het kweken van grootbloemige rozen in de sierteelt. De rozenstruiken zijn klimmende lianen of struiken, waarvan de vorm doet denken aan een fontein. Ze zijn 1,5 tot 3 meter hoog.