Mahonia

Klik hieronder om te zoeken in onze website

Mahonia

Mahonia
Mahonia aguifolium

De Mahonia heeft met de hulst niet alleen de vorm van het loof en de afzonderlijke blaadjes gemeen, maar hij begeleidt op dezelfde manier het leven van de mens. De sierlijke blaadjes, stug, leerachtig en oneven geveerd zijn ontegenzeglijk een belangrijk onderdeel van boeketten en kransen. Terwijl de hulst vaak gebruikt wordt voor kerstversieringen, wordt de mahonia meer toegepast bij bloemstukken en kransen voor begrafenissen. Oorspronkelijk was de mahonia een veel voorkomende struik in de streek dicht bij de Pacific in Noord-Amerika, Brits-Columbia, Oregon en Californie tot Arizona. Hij wordt nog niet zolang gekweekt, pas sinds 1823. Zijn naam ontteent hij aan de beroemde Amerikaanse hovenier van lerse afkomst, Bernard MacMahon (1775-1816). De mahonia's zijn bladbehoudend, met regelmatige tweeslachtige bloemen, samengesteld volgens de wet van 3:9 kelkbladeren in 3 cirkels van 3,6 kroonbladeren in 2 cirkels; zelfs de meeldraden staan in tweemaal 3 cirkels. De bevruchte bloemen worden diepblauwe berijpte bessen. Het vruchtesap wordt in Amerika gebruikt bij de bereiding van een "landwijn". Het wordt ook wel gebruikt om rode wijn te kleuren. In de vrije natuur groeit de mahonia op vochtige, goed doorlaatbare grond, vaak ook op rotsachtig puin en vochtige rotsspleten. Aan deze ecologische voorwaarden moet ook voldaan worden bij het kweken van de mahonia. Hij is goed bestand tegen lage temperatuur en schadelijke uitstoot. Na het snoeien gaat hij weer goed groeien. Hij is, net als de berberis, tussenwaard voor de zwarte graanroest. Het is een vrij lage struik, bladbehoudend, kan 0,5 tot 1 meter hoog worden, is geschikt voor lage heggen en als bodembedekker.