Home > Bomen en struiken > Perzik

Perzik

                
Perzik
Prunus persica

Het is tegenwoordig waarschijnlijk onmogelijk wilde perziken te vinden. Maar het is zeker dat hun wieg in China stond. De Chinese kwekers kenden de perziken al minstens 4000 jaar; zij noemden de vrucht "sing". Van daaruit zijn de perzikbomen waarschijnlijk doorgedrongen in Perzie (Iran), dat lange tijd beschouwd werd als hun vaderland. De veltocht van Alexander de Grote bracht er de eerste bewijzen van mee en een eeuw voor onze jaartelling kende het oude Rome al perziken, die ze mala persica, appels van Perzie noemden. de perziken, eerst beschouwd als luxe vruchten, werden al heel vlug gekweekt. Dankzij de Romeinse legioenen trokken de perziken over de Alpen om Gallie te bereiken, grtuige de archeologische onderzoekingen die pitten in opgravingen vonden. Volgens de overlevering was keizer Karel de Grote een van de grootste propagandisten van de perziken en de Franse kwekers uit die tijd kenden al enkele cultivars van perziken. In de loop van de 10e en 11e eeuw is perzik het Kanaal overgetrokken en in de loop van de 17e eeuw de Atlantische en de andere oceanen. In Californie en Texas vond de perzik een uitgezikboom zijn gewoonlijk heldergroen; die meer aan de zon blootgesteld zijn, zijn een beetje rood-bruin. Het blad valt af, is enkelvoudig met korte steeltje en de bladschijven zijn breed lancetvormig en sterk getand aan de omtrek. De zittende bloemen alleenstaand of per twee. De zittende bloemen ontwikkelen zich op de brachyblasten, alleenstaand of per twee. De bladen van het bloembekleedsel zijn rood, bij sommige varieteiten meer wit tot roze. De vruchten zijn ronde steenvruchten, 5 tot 8 cm groot met een fluwelig vel en een pit met holtes en rimpels. De perzikbomen zijn boompjes, die geleid kunnen worden en 8 meter hoog kunnen worden.