Home > Bomen en struiken > Pluimes

Pluimes

                 
Pluimes
Fraxinus ornus

De pluimes dankt zijn naam alleen aan het feit, dat de bloemen van de andere essen, met name van de gewone es, beschouwd worden als onbetekenend. Die van de pluimes echter zijn tweeslachtig, bezitten niet alleen een kelk met 4 kelkbladen (ongeveer 1 mm), maar ook 2 tot 4 witte kroonbladeren, heel smal en ongeveer 15 mm lang. De grote bloeiwijzen, samengesteld uit verscheidene bloemen, vertienvoudigen het effect, zodat de pluimes er eind mei uitziet als een witte wolk. De bloeiwijzen verbergen zelfs voor korte tijd het dan al uitgekomen blad. Het loof valt af, is samengesteld en onevengeerd, tegenoverstaand (soms buitengewoon lang, tot 30 cm) en het heeft minder kleine blaadjes dan de bladeren van de gewone es (3 tot 4). De zilvergrijze donzige knoppen zijn 's winters een duidelijk kenmerk. De pluimes is een houtachtig gewas uit Zuid-Europa, dat tot in Klein-Azie doorgedrongen is; in Europa groeit hij alleen in warmere streken. Hij wordt in ieder geval al sinds de 18e eeuw gekweekt en men beweert dat hij in 1700 in de V.S. werd ingevoerd. Het harsachtige vocht, in de open lucht gedroogd, vormt een soort manna, als medicament gebruikt in de kindergeneeskunde door de zoete smaak en de licht laxerende eigenschappen. Het manna wordt verkregen door oppervlakkige insnijding van de stam. Men mag dit manna niet verwarren met Arabisch gom, verkregen uit de tamarisk (Tamarix mannifera), noch met het Bijbelse manna. Dit werd misschien ver kregen uit een korstmos (Sphaerothallia esculenta). Het mag tenslotte evenmin verward worden met het manna van de Europese bevolking uit de Middeleeuwen, verkregen uit een kruidachtige waterplant, Glyceria fluitans. De pluimes kan ongerveer 20 meter hoog worden, met een bolvormige kroon, bruikbaar als sierboom in tuinen in warmere streken.