Tamarisk

Klik hieronder om te zoeken in onze website

Tamarisk
Tamarix gallica

De tamarisken zijn waarschijnlijk in de geschiedenis van de mensheid beken geworden door het nut van de varietteit T. manifera afkomstig van het schiereiland van de Sinai en het Arabisch bergland. In derdaad, de schors van de takjes van de T. manifera worden gestoken door door een insekt, de cochenille (Eriococcus mannifer) en producceren dan druppels hars, die tijdens koude nachten stollen tot gomachtige druppels. Deze bevatten een soort zoete stroop, het manna van de Sinai. In de tuinen van Europa kweekt veel voor in het zuiden, maar ten noorden van de Alpen zijn er minder, omdat de klimatologische omstandigheden minder gunstig zijn. De tamarisk, thuishorend in het Middellandse Zeegebied is heel sterk. De eerste sporen van zijn cultuur dateren uit 1596. Maar het is niet zeker dat de mediterrane zone de echte bakermat van de tamarisk is. Enkele botanici veronderstellen dat hij er slecht ingeburgerd is en dat hij afkomstig is uit Noord-Afrika of zelfs China. De tamarisken zijn waarschijnlijk een vrij jonge soort, karakteristiek voor de open formaties van de steppen en woestijnen. De fossielen die bekend zijn van de tamarisk dateren pas uit het Quaternair. De tamarisk bezit houtachtige en kruidachtige takken, bedekt met schubovormige blaadjes. Hij is een typisch voorbeeld van aanpassing aan de extreme droogte. De brachyblasten, de kleine kruidachtige takken, vallen in de herfst af. De fijne roze bloempjes zitten aan aartjes aan de top van de takjes. Ze zijn tweeslachtig en regelmatig. Ze bloeien al in mei en vaak nog een tweede keer in augustus. Het zijn struiken met uitlopers, die 5 tot 10 meter hoog kunnen tegen een zilt klimaat en stadslucht.