Home > Bomen en struiken > Zuidelijke Magnolia
Zuidelijke Magnolia
Klik hieronder om te zoeken in onze website
Zuidelijke Magnolia
Magnolia grandiflora
Magnolia's zijn bomen en struiken, die altijd groen blijven of bladverliezend zijn. De enkelvoudige bladeren groeien verspreid, de bloemen zijn alleenstaand. Ze zitten aan de laatste geledingen van de twijgen. De bloemen van alle magnolia's zijn tweeslachtig en goed zichtbaar. De magnolia's zijn afkomstig uit twee bepaalde streken; ze hebben dus ook twee centra van ontwikkeling. De oudste en meest oorspronkelijke komen uit Azie en de jongste uit Amerika. De magnolia uit Amerika Heeft grote bloemen. De M. grandiflora heeft nog een interessant kenmerk. Het is een boom, die de helft van zijn bladeren verliest. De jonge takken zijn bruin en donzig, de bladeren ellipsvormig, puntig, 12 tot 20 cm lang, aan de bovenkant glimmend, vliezig donkergroen, de onderkant soms bruin, kaneelklerig. De bladeren blijven tot het volgende jaar hangen. De bloemen, misschien wel de grootste van de magnolia's, zijn melkwit, heerlijk geurend en ze hebben in volle bloei een diameter van ongeveer 20 cm. Magnolia grandiflora bloeit van mei tot september. De bruinevruchten kunnen 10 cm lang worden. Deze soort was oorspronkelijk zeer verbreid in het zuidoosten van de V.S., Noord-Carolina, Taxas en Florida. Hij wordt sinds 1734 gekweekt, maar hij is niet bestand tegen de strenge Europese winters. Men kweekt hem dus het meest in kassen. Hij kan wel tegen de Engelse winters, maar hij groeit er maar langzaam. Aan de Cote d'Azur doet hij het heel goed. Daarentegen is de soort M. kobus, afkomstig uit Japan en Korea, wel winterhard. Hij bloeit heel vroeg nog voor het verschijnen van de bladeren vanaf de eerste helft van april. Men onderscheid duidelijk kelk en bloemkroon. Hij werd sinds 1865 gekweekt. M. grandiflora is een half bladverliezende boom, die ongeveer 30 meter hoog wordt; de M. kobus is bladverliezend en kan 25 m hoog worden. |
