Home > Bomen en struiken > Abrikoos
AbrikoosKlik hieronder om te zoeken in onze website
Abrikoos
Prunus armeniaca
Mala armeniaca, de appel uit Armenie, de oude Latijnse naam voor abrikozen, heeft niet aleen de wetenschappelijke naam van de soort (armeniaca) beinvloed, maar zinspeelt ook op een oude hypothese volgens welke deze houtachtig soort afkomstig zou zijn uit Armenie. Toch waren de abrikozen al bekend in het jaar 2000 voor Chr. in China, overigens als de bakermat moet worden beschouwd. Het natuurlijke verspreidingsgebied gaat van Noord-China tot de bergmassieven van Tsian-Shan en Ala Tau Dzoungour, Maar dat ligt niet bepaald aan een stuk: de afstand tussen de ontdekte beplantingen in Midden-Azie en Noord-China bedraagt meer dan 4500km! Aan het begin van onze jaartelling zijn de abrikozen van China gekomen via Centraal-Azie, Perzie en Klein-Azie tot aan Rome. De Romeinen hebben de eerste abrikozenboomgaarden geplant in Zuid-Europa. Vervolgens is de abrikozencultuur afgeremd door de Arabieren, pas in Midden-Europa ontwikkeld in de loop van de 17e en 18e eeuw en pas in 1720 in Amerika. De cultivars van de abrikozen zijn niet alleen afkomstig van de gewone abrikoos maar in het Verre Oosten ook van de P. manshurica. In de bergmassieven van Tian-Shan, Pamir en Altai, gebruikten de oude volken, voorouders van de Tadjiks de vruchten als zoetmiddel: het was de enige bron van suiker. Het gedroogde vruchtvlees bevat minstens 85% suiker met vitamine A. De oudste varieteiten van deze bergabrikozen hadden blijvende vruchten, die direct aan de bomen opdroogden. De bladverliezende abrikoos heeft glad, gesteeld blad, enkelvoudige bladschijven, rond en eivormig, getand aan de randen. De zachtroze bloemen openen zich voor het blad. De vruchten zijn bijn rond. Het zijn lichtbehaarde steenvruchten met een gleuf aan de zijkant. De abrikoos, een boon met een half-bolvormige kroon, kan 10 meter hoog worden en is een historische fruitboom.
|
