Home > Bomen en struiken > Laurier

Laurier

            
Laurier
Laurus nobilis

Door de klimatologische omstandigheden in Midden-en West-Europa is het bijna onmogelijk de laurier in de vrije natuur tegen te komen. Men vindt ze eerder in de hal van een hotel, in serres of, prozaischer, in keukens. Toch behoort de laurier tot de zeer oude planten. Het zou onnatuurlijk zijn het geslacht Laurus slechts te beperken tot de warme mediterrane streken in de ijstijd en zelfs daar wordt hij beschouwd als een overblijfsel uit het tertiair. Hoe het ook zij, de laurier vergezelt de mens al van zijn oorsprong af en sedertdien is hij het voorwerp van een intensieve cultuur geweest, niet alleen vanwege zijn uiterlijk en zijn medicinale kwaliteiten, maar vooral vanwege het gebruik in de keuken. De vruchten en bladeren bevatten 3% natuurlijke vluchtige olieen 30% vetten. Door ze uit te persen wordt een mengsel met laxerende werking verkregen. In de oudheid was de laurier gewijd aan Apollo; zijn priesters droegen lauwerkransen. De Pythia van Delphi gaf haar orakelen, kauwend op laurierbladeren. Later werd de laurier beschouwd als universeel geneesmiddel tegen de pest en als zeer doeltreffend schimmeldodend middel. Dichters en overwinnaars kregen lauwertakken en -kransen. De studerenden in de Oudheid werden gedecoreerd met vruchtdragende lauriertakken - bacca laurea coronati. Zo is het begrip baccalaureaat ontstaan. Om voor alle doeleinden voldoende laurier te hebben, Kweekte men ze in een monocultuur, deze kwekerijen hetten laureta; een daarvan bovend zich op de Romeinse berg Aventinus. De laurier is een altijd groene struik. De groenwitte bloemen, hebben vier bloembladeren en die vormen een dicht opeenstaand schermpje. De donkergroene, bijna zwarte vruchtjes zijn rond, ongeveer 2 cm lang. De laurier komt als struikvorm voor of als boom. In het laatste geval kan hij ongeveer 10 meter hoog worden. Hij is van grote historische waarde.