Papierberk

Klik hieronder om te zoeken in onze website

Papierberk
Betula papyrifera

De meeste berken zijn bekend door hun witte schors, maar de schors van de papierberk is de meest karakteristieke. Hoewel de jonge scheuten hun zwarte of bruine kleur behouden, is de schors verder wit, Versierd met horizontaal lopende lenticellen. Hij bestaat uit hele dunne laagjes, die afschilferen als papier. De witte kleur wordt veroorzaakt door de aanwezigheid van betulienkristallen in de bovenste lagen van de schors. Het hout van de papierberk bevat ook brandbare harsen, wat de makkelijke brandbaarheid van een groen berkebos verklaart. De papierberk is een Noordamerikaanse soort waarvan het verspreidingsgebied zich uitstrekt van het noorden van Labrador en Brits Columbia tot in Pennsylvania, tot Michigan, Nebraska en het zuiden tot Montana. Men kweekt hem sinds 1750. Hij is zeer resistent, omdat hij vanwege zijn afkomst heel goed bestand is tegen barre weersinvloeden. De Indianen gebruikten zijn schors voor velerlei doeleinden: als dakbedekking, voor het vervaardigen van vaten en als huid voor hun kano's. De jonge takken van de papierberk zijn gewoonlijk behaard en hebben weinig nerven. Het blad is eivormig, aan de voet hartvormig of stomp, 4 tot 10 cm lang. De vrouwelijke katjes groeien uit tot cilindrische kegeltjes, ongeveer 5 cm lang. Net als de ruwe berk past deze zich heel goed aan. Hij groeit even goed op droge als op vochtige of schrale gronden. De papierberk wordt vermeerderd door zaaien, Vroeg in het voorjaar, maart-april. Sommige hoveniers zaaien al "op de sneeuw'. Men gebruikt hem ook als steun voor stekken van berken met grote bladeren. Het is een vrij grote boom, 30 soms 40 meter hoog. Het is een houtachtige soort, die belangrijk is voor de samenstelling van grote parken.