Rode Ribes

Klik hieronder om te zoeken in onze website

Rode Ribes
Ribes sanguineum

Net als de gele ribes behoort ook de rode ribes tot de bessestruiken die mooi bloeien. De bloemkroon en de kelk zijn goed ontwikkeld en fraai van kleur. Deze ribes werd ontdekt door de expeditie van L. Menzies rond 1793. Sinds 1818 gekweekt, werd hij in 1826 in Engeland ingevoerd dank zij de Royal Horticultural Society. Tot dit tijdstip groeide hij in het wild aan de westkust van Noord-Amerika, van Brits Columbia tot middenin Californie. Het loof valt af, staat verspreid, is viltig behaard aan de onderkant, in ieder geval op de nerven. Het blad zit aan de jonge scheuten, die even na het uitkomen ervan een harsachtige geur afgeven. Maar de bloemen zijn indrukwekkender dan deze vluchtige geur. Ze zijn natuurbloedrood of ook wel wit. De bloemen zitten aan hangende trosjes. Ze bloeien vroeg, half april-mei. De minder opvallende bessen zijn blauwachtig zwart. Deze ribes groeit goed in elke tuin, zowel in de zon als in halfschaduw, maar tijdens strenge winters bervriezen de uiteinden van de jaarlijkse scheuten gemakkelijk. Hij moet dan flink gesnoeid worden en groeit tamelijk snel weer uit. De oorspronkelijke soort wordt gemakkelijk vermeerderd door zaaien, de kleurcultivars door houtstek ( in september) of door afleggen. De rode ribes is een rechte, 2 tot 4 meter hoge struik, met een trechtervormige habitus. Hij is heel geschikt voor groepen.