Vederesdoorn

Klik hieronder om te zoeken in onze website

Vederesdoorn
Acer negundo

De blaveren van de vederesdoorn lijken helemaal niet op die van de andere esdoorns. Hoewel ze ook afvallen en tegenoverstaand zijn, zijn ze ongeveerd, met 3 tot 7 kleine eivormige, langwerpige blaadjes, puntig, 5 tot 13 cm lang, onregelmatig getand. Bovendien kweekt men heel vaak cultivars met bladeren in verschillende kleuren, wat de identificatie nog moeilijker maakt. Alleen tijdens de vorming van de vruchten kan gemakkelijk vastgesteld worden, dat men te doen heeft met een esdoorn. De jonge takjes zijn ook tamelijk eigenaardig; heel vaak zijn ze geel-groen, glimmend of bedekt met een waslaagje. De bloeiwijzen van de vederesdoorn vormen zich in de oksels, de bloemen hebben lange stelen, de mannelijke bloemen staan in bundels en de vrouwelijke hangen in trosjes neer. De vruchten zijn typisch voor esdoorns: dubble dopvruchten, met niet erg brede vleugels, die samen een tamelijk brede hoek vormen. De vederesdoorn is afkomstig uit Noord-Amerika, uit de streek tussen Ontario, Taxas en Florida. De grootste bestanden bevinden zich in het dal van de Mississippi. Deze esdoorn, evenals de A. saccharum, dient in Amerika voor de produktie van suiker. Hij werd in 1688 te Fulham in cultuur gebracht. Nog een andere esdoorn, de A. nikoense uit Oost-Azie heeft bladeren, die verschillen van de meeste andere esdoorns. De samengestelde bladeren staan in klaverbladvorm en behaard. De A. nikoense is een zeer sierlijke houtachitge soort, die in 1881 ingevoerd is. De veldesdoorn kan 20 meter hoog worden, terwijkde de A. nikoense een meer 7 tot 12 meter hoge stammen.