Zilverlinde

Klik hieronder om te zoeken in onze website

Zilverlinde
Tilia tomentosa

De zilverlinde of viltige linde heeft zilverig behaarde bladeren, niet alleen aan de onderkant, maar ook wel aan de bovenkant. De stelen, twijgjes en jonge takken zijn eveneens dichtbehaard. Deze dikke harige laag toont aan, dat hij zich goed kan aanpasen aan warme en koude streken. De zilverlinde komt veel voor in Zuidwest-Europa, de Balkan, Zuidwest-Rusland en klein-Azie, vooral op heuvelachtig terrein en lichte loofbossen. Hij wordt sinds 1767 in West-Europa gekweekt.
Eerst werd hij alleen maar beschouwd als een exotische houtachtige soort voor verzamelingen, maar later, vooral in de 20e eeuw heeft hij bewezen zich bijzonder goed aan te kunen passen aan vervuilde lucht, hoewel hij 's winters te lijden heeft van het strooizout. De zilverlinde heeft een regelmatig ont wikkelde kroon, afvallend blad en is verspreid staand. De bladstelen zijn de helft van de lengte van de bladschijf of iets korter. De treurlinde (T. petiolaris), een nauwe verwant, bezit veel langere stelen dan de halve bladschijf. Het loof is ook veel beweeglijker in de wind, wat mooie kleurschakeringen oplevert. De gevorkte bloeiwijzen, uit 7 tot 10 bloemen bestaande, hangen en de doosvruchten hebben een enigszins vlezig oppervlak. Hij bloeit later dan de vergelijkbare Europese soorten, de tweede helft van de maand juli. Hij is ongeschikt voor medicinaal gebruik. Hij vermeerdert zich heel goed uit zaad en ook door enten op niet-viltige Europese soorten. Zijn kroon is veel compacter dan die van de andere linden, vaak zelfs neigt hij naar de piramidevorm.
Het is een 15 tot 30 meter hoge boom, die tegen milieuvervuiling kan. zeer geschikt voor stadsparken.