Zuurbes

Klik hieronder om te zoeken in onze website

Zuurbes

Zuurbes
Berberis vulgaris

Uit fylogenetisch oogpunt is de hele familie de Berberidaceae zeer oud. Er zijn fossielen van het geslacht Berberis gevonden, die dateren uit het neogeen. Er is een grote verscheidenheid aan soorten in het gestacht Berberis. Enkele honderden leven in Azie, Noord-Amerika, Zuid-Amerika, Afrika en Europa. De Berberis vulgaris is de meest verbreide Europese soort. Hij is algemeen op hellingen en zonnige vlakten en vormt karakteristiek struikgewas. Bij deze doornige struik staan de stekels in groepjes van drie, Oorspronkelijk zijn het bladeren, die vervormd zijn tot doorns. Aan de basis ervan groeien de hele korte zijtakjes, de brachyblasten, met groen blad in bundeltjes, die de fotosynthese mogelijk maken. De zuurbes is een plant met een lange traditie als geneesmiddel. Hij bevat een hele reeks alkaloiden, vooral het berberien, oxyacantien en het berbamien, vooral in de schors. Toediening van stukjes schors in kleine hoeveelheden werkt lazerend, vocht-en galafdrijvend, maar in grote horveelheden veroorzaken ze een verlamming van het ademhalings- en bewegingscentrum. Natuurlijk alleen gebruiken op medisch voorschrift! Men kweekt hem voor de vruchtjes, ovaalrond en rood, die een kleine hoeveelheid vitamine C. en organische zuren bevatten. Maar zelfs bij het gebruik van deze vruchtjes moet men een beetje oppassen, hoewel men klonen met grote vruchten is gaan kweken die zelfs gebruikt worden voor de bereiding van jam. De schors van de zuurbes wordt ook gebruikt in de leerlooierij, als men de kleur geel nodig heeft. Zuurbessen vormen een onregelmatige top. Ze kunnen 2,5 meter hoog worden en staan aan de zoom van bossen en op open plekken.