Home > Bomen en struiken > Zwarte aalbes

Zwarte Aalbes

               
Zwarte aalbes
Ribes nigrum

Het subgeslacht telt enkele "zwarte bessen"-soorten, de Californische (R. bracteosum), de Amerikaanse (R. americanum) en de Europese zwarte aalbes. De zwarte aalbes komt veel voor in Europa tot in Centraal-Azie en de Himalya, in vochtige bossen en hakhout, zowel in de vlakte als in de bergen. Tegenwoordig kunnen we maar moeilijk oorspronkelijke begroeiingen van ingeburgerde onderscheiden, omdat het een heel oud cultuurgewas betreft, dat zowel vanwege de vruchten als voor natuurgeneeswijze gebruikt vooral het blad van de zwarte bessen, waarvan het afkooksel vochtafdrijvende, stoppende en ontstekingremmende werking heeft en de transpiratie bevordert. De vruchten zijn rijk aan vitamine C en organische zuren. Men past het toe als kalmerend middel tegen hoest en om warme gor geldranken te maken. Van de vruchten maakt men cassis, de bekende Franse likeur. De aalbessen hebben geen stekels. De jonge takken zijn behaard. De bladeren geven na kneuzing een minder aangenamegeur af. Ze zijn 3-5-lobbig: sterk getand met een gespikkelde onderkant.De bloemen hangen in losse trosjes aan lange stelen. De randen van de kelk buigen zich terug naar het inwendige van de bloem. De kroonbladeren zijn ingesneden en rood. Hij bloeit in april, begin mei. De vruchten zijn zwarte bessen. Hij kan vermeerderd worden uit zaad, de cultivars uit houtstek. Al 100 jaar worden hybriden van aalbessen en zwarte bessen op de Westeuropese markt gebracht. Hun vruchten hebben geen stekels, ze staan alleen en niet in trosjes. Nu zijn deze hybriden in de mode en worden weer gekweekt onder het handelsmerk "Josta". De zwarte aalbes is een rechtopgaande struik, heeft geen stekels en is 1 tot 2 meter hoog. Het is een vruchtdragend houtachtig gewas, belangrijk voor de geneeskunde.