WELSH TERRIER
De Welsh Terrier vertoont veel overeenkomst met de Airedale, de lerse en de Lakeland Terrier, en ziet eruit als een kleine Airedale. Hij vormt een goede gezinshond, heeft gewoonlijk een goed karakter en is aanhankelijk, gehoorzaam en bijzonder vrolijk.
Grootte
De schuderhoogte mag niet hoger zijn dan 39,5 cm. Een goedd gemiddeld gewicht voor een werkhond is 9-9,5 kg.
Lichaamsbeweging
Dagelijkse wandelingen en ravotten in de tuin zijn voldoende, maar zoals de meeste terriers vindt hij het heerlijk zich buiten in een grote ruimte uit te kunnen leven. Uiteindelijk werd het ras oorspronkelijk gefokt om met de meute mee te rennen.
Verzorging
De vacht van de Welsh Terrier moet tweemaal per jaar worden geplukt en verder geregeld worden geborsteld om hem in een goede conditie te houden, maar vele eigenrs beperken zich tot het laten knippen van hun terrier. Meestal laat men de vacht's winters groeien om het dier extra warmte geven.
Voeding
375-550 gram blikvees, aangevuld met een gelijke hoeveelheid hondebrood; of kopjes volledig hondevoer, vermengd met 1-1/2 kopje warm of koud water.
Oorsprong en geschiedenis
De Welsh Terrier is - evenals zijn nauwe verwant, de lerse Terrier - van Keltische oorsprong. In feite bestonder er vroeger twee typen naast elkaar: het in Wales uit een als werkhond gefokte Ruwharige Black en Tan Terrier ontwikkelde type en een Engelse varieteit, verkregen door kruising van Airedale en Fox Terrier. Deze twee typen zorgden voor veel strijd, toen men een standaard voor het ras trachtte op te stellen. De Engelse varieteit delfde echter het onderspit en in 1885 werd de zuiver Kletische lijn gepresenteerd; een jaar later werd de Engelse rasvereninging opgericht en nog weer een jaar later werd de Welsh Terrier door de British Kennel Club de kampioensstatus verleend.
RASPUNTEN
Kleur. De kleur moet bij voorkeur zwart met bruin (tan) zijn of zwartgrauw met bruin, zonder zwarte tekening op de tenen. Zwart beneden de is een fout.
Hoofd en schedel. De schedel moet vlak zijn en tussen de oren iets breder dan bij de Draadharige Fox Terrier. De kaken moeten krachtig zijn, scherp gesneden en dieper en met een flinkere beet (waardoor het hoofd een forereindrunk makt) dan men gewoonlijk bij de Fox Terrier ziet. Stop niet al te duidelijk; de afstand van de stop tot het einde van de (zwarte)neus is vrij lang.
Staart. De staart moet goed zijn aangezet en niet te vrolijk worden gedragen.
Voeten. De voeten moeten klein, rond en katachtig zijn.
