Home > Dieren > Paarden > Lipizzaner

Lipizzaner


Klik hieronder om te zoeken in onze website


                                                  lipizzaner
LIPIZZANER
Schoolpaard bij uitnemendheid; de volgende eigenschappen maken hem geschikt om meer dan welk ander ras ook afgericht te worden in alle onderdelen van de Hogere Rijkunst (zowel op als boven de grond ); grote intelligentie, keurig karakter onder alle omstandigheden), het bijna geheel ontbreken van zgn. Hengstenmanieren, zijn exterieur, vooral de aangeboren grote kniebuigingen en heffing. De merries zijn ook als lichte, elegante tuigpaarden (jucker) geschikt; de Joegoslavische Lipizzaner is een uitstekend sober werkpaard met uithoudingsvermogen; betrekkelijk laat rijp (ca.7 jaar), maar heeft een lange levensduur.
Zwaar, lang droog hoofd met meer of minder sterk gebogen ramsneus; grote ogen met veel uitdrukking; kleine goed geplaatste oren; tamelijk hoog aangezette, sterke niet zeer lange hals; iets gedrongen romp; brede borst; dikwijls iets steile schouder; weinig uitgesproken schoft; krachtige, gespierde lange rug met krachtige lendenen; afgerond, sterk kruis; goed ingeplante mooi gedragen staart: ledematen kort, sterk en droog; geen uitgesproken beengebreken (zoals spat, hazehak e.d.) ; niet zelden een weinig verkeerde stand der voorbenen; kleine, voorbeeldig gevormde harde hoeven; schimmelkleur overheersend (op ca. 10-jarige leeftijd zijn ze wit); in Joegoslavie ook wel bruine Lipizzaners; dikwijls manen en staart dicht en fijn behaard; hoogte 1.55 – 1.65 m.
Betrekkelijk korte stap; veerkrachtige draf met veel active waardoor zij zo geschikt zijn voor de 'Spaanse Draf'; galop weinig ruim en betrekkelijk zwaarmoedig.
Fokgebieden, stamstoeterij bij Lipizza bij Triest (tegenwoordig in Joegoslavie), opgericht 1580; voorts stoeterij te Piber bij Koflach (Oostenrijk), Babolna, Kisber, Gyongyos, Szilvasvarad (alle in Hongarije). Voorts de Joegoslavische stoeterijen Kutjevo, Lipik, Fruska Gora, Prujavor, Dobricevo. In alle drie landen is de fokkerij bijna uitsluitend in handen van de Staat. De Joegoslavische Lipizzaners zijn meestal donker, omdat men ze veel in de landbouw gebruikt.
Het Lipizzaner ras komt uit drie verschillende rassen voort: het Spaanse paard, het Karstpaard en de Arabier. Bij de verovering van Spanje valt Ferdinand van Arragon de gehele rijke, oude en reeds eeuwen geleden beroemde paardenfokkerij van de Moren in handen. Dit ras voldeed geheel aan de vraag van die jaren (een licht, beweeglijk krijgspaard, dat het zware ridderoaard moest aflossen omdat de handvuurwapens waren uitgevonden) en van nu af aan begint dit ras zijn zegetocht door geheel Europa. In 1580 sticht Aartshertog Karel de stoeterij Lipizza bij Triest in het Karstgebergte. Daar bestond een reeds in de Oudheid bekend, betrekkelijk zwaar paarderas dat in de Middeleeuwen als ridderpaard gebruikt werd. Door dit ras te kruisen met de Spaanse hengsten ontstonden vijf jvan de zes Lipizzaner- stammen van deze stam-stoeterij: 'Pluto','Conversano', 'Maestoso', 'Favory', 'Neapolitano. Deze hangsten stammen uit beroemde stoeterijen waarin men in die tijd Spaanse paarden fokte (b.v. Neapel = Napels).Later komt er nog een zesde stam bij, welke gevormd werd door 'Siglavy', waardoor deze stam sterke Oosterse kenmerken draagt. Voorts ondergingen alle eerstgenoemde stammen (uitgezonderd 'Pluto') een bloedverversing door het inbrengen van Arabisch bloed. De in Hongarije en Joegoslavie gefokte Incirato is over 't algemeen donker en herinnert nog heden aan de oude Karster paarden. Sedert oprichting van de Spaanse Hofrijschool in Wenen in 1735 door Karel VI worden voortdurend hengsten in de Hoge School beproefd; slechts de beste hengsten worden volgens rooster voor de fokkerij gebruikt.