Sterrenkijker

Klik hieronder om te zoeken in onze website

Sterrenkijker

Sterrenkijker / STERREKIJKERS
Atlantic stargazer (En), Gemeiner Sternseher, Gemeiner Himmelsgucker (D), Rata, miracielo (E), Rascasse blanche, uranoscope (F), Pesce prete, lucerna mediterranea (I), Sterrenkijker (Nl) . Atlantic stargazer (En), Cabecudo (P)
De sterrenkijker is vooral in de oostelijke Atlantische Oceaan van Portugal tot Marokko, in de Middellandse Zee en de Zwarte Zee verbreid. Hij wordt tot 40 cm lang en net l kg zwaar. Boven de borstvin bevindt zich een naar achteren gerichte en met een gifklier verbonden stekel. Volgens Maltese vissers is deze stekel niet giftig, maar toch is voorzichtigheid gebonen. Achter de ogen bevinden zich in ovale uitsparingen elektrische organen waarmee de vis elektrische en skoestische signalen kan opwekken om zijn prooi op te sporen en aanvallers af te schnikken. Deze organen vormen onder de elektrische organen bij vissen een evolutionaire overgangsvorm. Sterrenkijkers leven meestal boven zandige of modderige grond tot op een diepte van 100 m. Begraven in het zand loeren ze op hun prooi; daarbij steken alleen de ogen en een wormvormig aangroeisel uit de bek uit dat aas dient. De sterrenkijker vangt kleine visjes en kreeften. Hij paait in de lente en zomer; eieren en larvan drijven met het plankton mee in het water. Op de vis wordt niet veel gevist, en hij wordt meestal vers verkocht. De dieren leven na te zijn gevangen tamelijk lang door, soms zelfs nog in de koelkast. Men eet ze gebakken.