Home > Dieren > Vissen > Zalmen > Vlagzalm

Vlagzalm

               
Vlagzalm ALMACHTIGEN
Arctic grayling (En), Arktische Asche (D), Ombre Arctque (F), Temolo (I), Vlagzalm (Nl) . Lipan bajkalsky (Cze), Arktist stalling (Da), Kewlook powak (Inu), Harr(N, S), Lipien syberyjski (Pl), Sibirskij kharius (R), Arktisk haar (S), Pohjanharjus (Sf), Greyling (En), Asche (D), Ombre commun, oumbre (F), Temolo (I), Vlagzalm (Nl) . Freskori (Alb), Asche (Ch), Lipen obycajny (Cze), Europaeisk stallin (Da), Penzes per (H)
Haar (N, S), Peixe-sombra (P), Lipien europejski (Pl), Kharius (R), Lipan (Ru), Harjus (Sf) , Lipen obycajny (Slk)
Deze op forellen lijkende sportvissen stammen uit Noord-Amerikaanse rivieren die in de Noordelijke IJszee uitmonden. Ze bewonen een gebied dat zich vanaf de Hudson Baai tot Alaska en naar het bovengebied van de zijrivieren van de Missouri uiuitstrekt. In hun woonwateren geven ze de voorkeur aan lage temperaturen. Vroeger waren vlagzalmen ook in de Grote Meren veelvoorkomend. Ze worden tevens in Azie gevonden, en wel in Siberie. Vlagzalmen worden 70-75 cm lang en 2,7-3,8 kg zwaar. In kleine tot middelgrote rivieren vormen ze losse scholen. Jonge vissen voeden zich met dierlijk plankton, terwijl de volwassen individuen overwegend inwaai-insecten eten. Maar ook visjes, visseneieren, tot het plankton behorende kleine kreeftjes en zelfs lemmingen staan bij tijd en wijle op het menu. Voor het kuitschieten trekken de dieren in april en mei kleinere zijriviertjes in. De mannetjes zijn bont gekleurd en bieden in het paaiseizoen een spectaculaire aanblik. Vlagzalmen zijn bij vliegvissers erg geliefd; vele reizen daarom naar Noord-Canada om op deze soort te vissen. Het pukkelige vlees is van uitmuntende kwaliteit. Vers wordt het gewoonlijk gekookt, kort gebraden (gesauteerd), gegrild of in de oven gebakken. De Inuit en de indianen voeren hun sledehonden deze vis, consumeren hem zelf echter bijna nooit. Ooit was deze vlagzalmsoort in bijna alle koele Europese bergwateren wijdverbreid, maar tegenwoordig is het bestand sterk achteruitgegaan. Daar ze echter bij hengelaars erg gewild zijn, kweekt men ze in enkele visfarms en zet men regelmatig visbroed uit. De vlagzalm kan een lengte van 30-60 cm en een gewicht van 2-7 kg bereiken. Door de zeer grote rugvin is deze vlagzalm goed te onderscheiden van zijn roofzuchtig levende familieleden. Daar vlagzalmen op een gering zuurstofgehalte in het water buitengewoon sterk reageren, is het verdwijnen van deze soort waarschijnlijk aan watervervuiling en chemische reductieprocessen te wijten. Het wijfje zet enkele duizenden eieren in een keer af. Aangezien het voor het legsel een paaikuil uitgraaft en de kuit daarna met een laag kiezelstenen bedekt, is het overlevingspercentage van het visbroedsel opmerkelijk hoog. Het vlees wordt voornamelijk gebraden gegeten. Daar het verhoudingsgewijs zelden worden aangeboden, brengt het vaak een hogere prijs dan het vlees van andere vissen uit de familie dar zalmachtigen op.